Tallin nie jest dużym miastem, jednak jego długa historia, ale i szczęśliwe koleje losu spowodowały, że można w nim zobaczyć kilka naprawdę ciekawych miejsc. Jedne zainteresują pasjonatów historii, a inne nietypowych miejsc.
Polska wieś dba o swoje podwórza. Często nawet mniejsze domy otoczone są wysokim płotem i zdobioną bramą. A co zrobić jeśli nie ma podwórka? Można na przykład wypicować sobie drzwi.
Czy świat, który widzimy wędrując przez obce krainy jest taki, jakim jest naprawdę, czy może to jedynie nasze wyobrażenie na jego temat? Odpowiedź na to pytanie jest trudniejsza niż myślicie.
Do tej pory zawsze podróżowałem z kimś. Bo to raźniej, zabawniej, jest do kogo gębę otworzyć. Ale ostatnia krótka wyprawa była samotna. Nie dość, że wcale mi to nie przeszkadzało, to jeszcze pozwoliło spojrzeć na podróż w całkiem inny sposób.
Każdy miesiąc niesie ze sobą coś ciekawego. Nie inaczej było w listopadzie - jednym z najbardziej niedocenianych miesięcy w roku.
Północny klimat nie rozpieszcza Estończyków. Mimo wszystko mieszkańcy tego kraju to przesympatyczni ludzie. Przesympatyczni, ale - jak każda nacja - mający też swoje specyficzne nawyki. Warto powiedzieć o nich coś więcej.
Kilka lat temu słuchanie książek mogło się kojarzyć jedynie z mamą, która czyta książkę dziecku do poduchy. Dzisiaj książek słuchają nie tylko małe, ale i duże dzieci, a lektorami mogą być wszyscy. Tylko trzeba ich nagrać.
17 godzin. Tyle trwała podróż do Tallina w jedną stronę. Dość długo. Autobus to nie pociąg. Przestrzeń jest ograniczona. 3/4 doby w takich warunkach wydaje się być mordęgą nie do przeżycia. Co zrobić, żeby nie umrzeć z nudów?
Zimno. Śnieg. Niedźwiedzie. Gdzieś na północy. Co jeszcze ciekawego kryje ten niewielki, leżący nad Bałtykiem kraj? Na przykład huśtawki, marcepan i ducha średniowiecza.
Jeśli dacie mi do ręki kryminał, możecie mieć pewność, że przepadłem przynajmniej na kilka godzin. Za co cenię te pozornie niewiele wnoszące do życia książki i dlaczego są dużo lepsze niż filmy?
Może jestem marzycielem, może myślę źle, a winę za to ponosi amerykańskie kino o nauczycielach z pasją, ale niestety polskie szkoły wciąż pozostawiają wiele do życzenia. Jest lepiej, wiele miejsc zarządzanych jest wzorowo, ale wciąż sporo można poprawić.
